Ἁντιμετώπιση ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων
-Γέροντα, ποιά εἶναι ἡ σωστὴ ἀντιμετώπιση, ὅταν προκύπτουν δύσκολα ἐκκλησιαστικὰ θέματα;
-Νὰ ἀποφεύγωνται τὰ ἄκρα· μὲ τὰ ἄκρα δὲν λύνονται τὰ θέματα. Τὰ δύο ἄκρα πάντα ταλαιπωροῦν τὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Νὰ προσέχουμε νὰ μὴ δημιουργοῦμε θέματα στὴν Ἐκκλησία οὔτε νὰ μεγαλοποιοῦμε τὶς μικρὲς ἀνθρώπινες ἀταξίες ποὺ γίνονται, γιὰ νὰ μὴ δημιουργοῦμε μεγαλύτερο κακὸ καὶ χαίρεται ὁ πονηρός. Ὅποιος γιὰ μικρὴ ἀταξία ταράσσεται πολὺ καὶ ὁρμάει ἀπότομα μὲ ὀργή, δῆθεν νὰ τὴν διορθώση, μοιάζει μὲ ἐλαφρόμυαλο νεωκόρο ποὺ βλέπει νὰ στάζη ἕνα κερὶ καὶ ὁρμάει ἀπότομα, μὲ φόρα, γιὰ νὰ τὸ διορθώση δῆθεν, ἀλλὰ παίρνει σβάρνα ἀνθρώπους καὶ μανουάλια, καὶ δημιουργεῖ μεγαλύτερη ἀταξία τὴν ὥρα τῆς λατρείας. Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας ἔχουμε πολλοὺς ποὺ ταράσσουν τὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Εἶναι μερικοὶ πάλι ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κριτικὴ ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καὶ ὄχι μὲ τὸ γενικώτερο καλό. Παρακολουθεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο περισσότερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Κοιτάζει τί θὰ πῇ ἢ τί θὰ γράψη ὁ ἄλλος, γιὰ νὰ τὸν χτυπήση κατόπιν ἀλύπητα. Τὸ κακὸ ποὺ κάνει εἶναι μεγάλο, γιατί ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀδικεῖ τον πλησίον του, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὸν γκρεμίζει μπροστὰ στὰ μάτια τῶν πιστῶν. Πολλὲς φορὲς μάλιστα σπέρνει καὶ τὴν ἀπιστία στὶς ψυχὲς τῶν ἀδυνάτων, γιατί τοὺς σκανδαλίζει. Ὅσοι δικαιολογοῦν τὴν κακία τους μὲ τὸ δῆθεν ἔλεγχο τῶν ἄλλων καὶ ὄχι τοῦ ἑαυτοῦ τους ἢ μὲ τὸ νὰ δημοσιεύουν στὸν κόσμο ἐκκλησιαστικὲς καταστάσεις, ἀκόμη καὶ πράγματα ποὺ δὲν λέγονται, ἂς κάνουν πρῶτα ἀρχὴ ἀπὸ τὴν μικρή τους ἐκκλησία, τὴν οἰκογένειά τους ἢ τὴν ἀδελφότητά τους καί, ἐὰν τοὺς φανῆ καλό, τότε ἂς ρεζιλέψουν καὶ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία. Τὰ καλὰ παιδιά, νομίζω, ποτὲ δὲν κατηγοροῦν τὴν μάνα τους.
Ὅλοι χρειάζονται στὴν Ἐκκλησία. Ὅλοι προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους σ’ αὐτὴν· καὶ οἱ ἤπιοι χαρακτῆρες καὶ οἱ αὐστηροί. Ὅπως στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καὶ τὰ γλυκὰ καὶ τὰ ξινά, ἀκόμη καὶ τὰ πικρὰ ραδίκια, γιατί τὸ καθένα ἔχει τὶς δικές του οὐσίες καὶ βιταμίνες, ἔτσι καὶ στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἄλλου καὶ ὅλοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ἀνεχώμαστε ὄχι μόνον τὸν πνευματικὸ χαρακτῆρα τοῦ ἄλλου ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τὶς ἀδυναμίες ποὺ ἔχει σὰν ἄνθρωπος. Δυστυχῶς μερικοὶ ἔχουν παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Θέλουν νὰ ἔχουν ὅλοι ἴδιο πνευματικὸ χαρακτῆρα μὲ τὸν δικό τους, καὶ ὅταν κάποιος δὲν συμφωνῇ μὲ τὸν χαρακτῆρα τους, δηλαδὴ ἢ εἶναι λίγο ἐπιεικὴς ἢ λίγο ὀξύς, ἀμέσως βγάζουν τὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν εἶναι πνευματικὸς ἄνθρωπος.
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, έκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον ‘’Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’’, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2011